De performers omarmen hun meervoudige zelven en verwelkomen de rondzwevende geesten, om zodoende essentialisme te weigeren en ruimte te behouden. Voor het maken van deze voorstelling laten Sofie en Camille zich enerzijds inspireren door de Indigenous Braziliaanse filosoof Ailton Krenak, en meer specifiek door zijn boek 'Ideas to Postpone the End of the World'. Krenak stelt dat onze wereld niet enkel eindigt door ecologische instorting, maar ook door een verlies aan verbeeldingskracht en collectieve zorg. 

Anderzijds laten de makers zich inspireren door cyberfeminisme, een zelfreflexieve term waarin technologie niet alleen onderwerp is, maar ook het middel van overdracht. Alles draait om feedback. Sofie en Camille slaan zo een brug om de politieke kracht te onderzoeken van wat op het eerste gezicht tegenstrijdige kennisbronnen lijken, via een minutieuze choreografie van zwevende lichamen, muziek en gesproken woord.